Κάποιοι έρωτες δεν τελειώνουν ποτέ…!

Τον αγαπας. Τον αγαπας τοσο πολυ που οσες φορες και να πεις τελος, οσες φορες και να διαγραψεις τα μηνυματα, τις φωτογραφιες, οσες φορες και να πεισεις τον εαυτο σου οτι θα εισαι καλα χωρις αυτον, δεν καταφερνεις ουτε στο ελαχιστον να τον μισησεις. Και οταν φτανει η ωρα του τελους σκεφτεσαι γιατι δεν προλαβα μια τελευταια αγκαλια; Γιατι εφυγα χωρις ενα φιλι; Γιατι τον αφησα εγω να φυγει χωρις να προσπαθησω να κανω κατι; Και συνεχως μεσα σου κυριαρχει ενας αντιλογος…Αλλα λεει το μυαλο αλλο η καρδια…το μυαλο συνεχως λεει να τον ξεχασεις και οτι ισως σου αξιζει κατι περισσοτερο κατι που θα ανταποκρινεται στις προσδοκιες σου..Η καρδια ομως ξερει οτι μονο αυτον θελει. Οτι αυτον ηθελε, θελει και θα θελει μεχρι να σταματησει να χτυπαει… Και σκεφτεσαι τι πρεπει να κανω; και εκει που ειχες πει οτι δεν θα ξαναριξεις τον εγωισμο σου, η δεν θα ξαναφερθεις ανωριμα, η δεν θα πεσεις στα ποδια του να τον παρακαλεσεις εισαι ετοιμη με μια λεξη του, να τα κανεις ολα αυτα μονο και μονο για να ξανανιωσεις την αγκαλια του..το χερι του στο λαιμο σου, τα χειλη του στα δικα σου..το σωμα του εναντια στο δικο σου..να ξανανιωσεις αυτην την μοναδικη ενοτητα που εσεις οι 2 εχετε και θα εχετε… και ενω εχεις υποσχεθει οτι δεν θα ξαναστειλεις, και απλα καθεσαι και γραφεις, η ιδεα του να σπασεις την υποσχεση σου μοιαζει τοσο δελεαστικη… και προσπαθεις να του εξηγησεις μεσα σε αψυχες λεξεις πως τον θες πισω, πως εισαι ετοιμη να παρατησεις τους παντες και τα παντα μονο αν στο ζητησει.. πως θα κανεις τα παντα για να σε συγχωρεσει..οτι και αν ειναι αυτο… και ελπιζεις…ελπιζεις γιατι ξερεις οτι αυτο που ειχατε δεν ηταν της πλακας…γιατι ολα αυτα ηταν ερωτας και αγαπη…γιατι δεν μπορεις να φανταστεις τον εαυτο σου να αποκαλει ερωτα κανεναν αλλον…γιατι εχεις συνδεσει αυτην την τοσο μικρη λεξουλα με αυτο το τοσο αγαπημενο σου ονομα που μεχρι και εσυ η ιδια τρομαζεις με το ποσο δυνατο ειναι αυτο που νιωθεις…και το κανεις..του στελνεις…ασχετα με τα σαγαπω, τα σε μισω, τα σε βαρεθηκα, τα κουραστηκα, τις ανωριμοτητες, τις σκηνες στα παρτυ… ασχετα με τα λαθος και τα σωστα…ασχετα με τις αποφασεις σας.. του στελνεις γιατι τον αγαπας οσο τιποτα στον κοσμο…και γιατι φοβασαι το να εισαι μακρυα του… φοβασαι το να ξερεις οτι θα γυρισεις το βραδυ στο σπιτι και δεν θα τον ακουσεις να σου μιλαει για ασχετα θεματα…φοβασαι οτι κανεις δεν θα σε κανει να γελασεις οπως εκανε αυτος…φοβασει οτι δεν θα ξαναηρεμισεις στην αγκαλια του…φοβασαι οτι ισως δεν σε αγαπαει αρκετα..φοβασαι να εισαι χωρις αυτον..γιατι απλα ο κοσμος σου ολος περιστρεφεται γυρω του…και πως να συνηθισεις σε ενας ξενον κοσμο; η καλυτερα θελεις να συνηθισεις σε εναν ξενο κοσμο;..και καπους εκει ειναι που τα ματια θολωνουν και δεν βλεπεις τι γραφεις…γιατι ειναι πολλα…και ξερεις οτι ενα ματσο λεξεις ισως να μην κανουν τιποτα…απλα νιωθεις την αναγκη να του τα πεις ολα αυτα…και αν επειτα αποφασισει να φυγει ξερεις οτι τουλαχιστον εσυ τα ειπες ολα…οτι παιζεις με ανοιχτα χαρτια και οχι ψευτικους εγωσμους παριστανονταντας πως δεν σε νοιαζει…και επειτα αφηνεις την επιλογη σε αυτον..θα φυγει η θα μεινει τελικα;…


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s